رضا در زاهدان، استان سیستان و بلوچستان بین شهرها بار جابه‌جا می‌کند. نمی‌خواهد شماره شخصی‌اش روی بارنامه بنشیند. این هفته دنبال جواب «دفتر پیشخوان معتبر» است، ولی هنوز نمی‌داند خط دقیقاً چیست، به نام کیست، و قرار کجا گذاشته می‌شود.
اگر کار به دفتر بکشد، قرار در زاهدان است و این شهر محل صدور پیش‌شماره نیست. چیزی که باید روشن شود «چگونه دفتر پیشخوان معتبر و مجاز پیدا کنیم؟» است. تا این‌ها روی کاغذ نیاید، عنوان آگهی برایش تصمیم نیست.
رضا تصمیم می‌گیرد عجله را کنار بگذارد. اول خود خط را می‌بیند، بعد فرض می‌سازد، و فقط اگر این دو یکی بودند پول یا چاپ یا معرفی شماره را انجام می‌دهد.
صبح؛ قبل از هر قولی
ظهر، یک پیام آمد که «فقط تا عصر وقت داریم». رضا نپرسید چرا تا عصر. پرسید خود خط کجاست و چه کسی با کارت شناسایی به دفتر می‌آید. جواب اگر مبهم بود، قرار را عقب می‌انداخت.
در زاهدان شلوغی دفتر دلیل واریز زودتر نیست. پیک می‌تواند پاکت برساند، ولی پیک مالک خط نیست.
آنچه همان روز باید دانسته شود
دوست رضا خواست موضوع را در یک جمله تمام کند. رضا تمام نکرد و واقعیت را نگه داشت: مجوز و تابلو را ببینید و خدمت را دقیق نام ببرید.
عصر همان روز رضا یک بار دیگر، آهسته، مرور کرد: در سیم زد دفتر پس از تأیید مدیریت ویترین عمومی می‌گیرد و با تکمیل اطلاعات تیک آبی می‌گیرد.
در راه برگشت رضا به خودش گفت اگر این بند درست نباشد، بقیه حرف‌ها ارزش ندارد: تیک آبی جای مجوز دولتی نیست. هر دو را ببینید.
رضا این بند را برای همکارش خواند تا ببیند جمله مبهم نمانده باشد: تلفن و آدرس و ساعت باید پر باشد.
رضا این را برای خودش نوشت و زیرش خط کشید: اگر اطلاعات تأییدشده عوض شود، مجموعه دوباره بررسی می‌شود.
وقتی طرف مقابل عجله داشت، رضا مکث کرد و فقط همین را پذیرفت: قیمت تومان قطعی معامله در این داستان نیست. آگهی زنده و دیدن خود خط جای جدول ثابت را می‌گیرند.
دوست رضا خواست موضوع را در یک جمله تمام کند. رضا تمام نکرد و واقعیت را نگه داشت: شهر زاهدان در این ماجرا فقط محل قرار و جستجوی دفتر است.
عصر؛ وقتی وسوسه عجله می‌آید
رضا یک بار دیگر جمله‌هایی را که نوشته بود خواند. اگر جمله‌ای را نمی‌شد برای یک آدم دیگر، بدون اصطلاح اضافه، تکرار کرد، یعنی هنوز خودش هم نفهمیده بود.
قرار، اگر به دفتر برسد، در زاهدان است. این شهر محل صدور پیش‌شماره نیست و ثابت نمی‌کند مالک همان‌جا زندگی می‌کند. فقط محل دیدن خط و انجام انتقال است.
رضا رمز پیامک، کد دستوری ناشناس و تصویر کارت ملی را در چت نفرستاد. پشتیبانی واقعی اپراتور این‌ها را برای خواندن بلند نمی‌خواهد.
شب؛ تصمیمی که به مشاهده وصل است
شب، رضا تصمیم را به سه مشاهده وصل کرد: خود خط را دیده باشد، دائمی یا اعتباری بودنش روشن باشد، و کسی که اختیار انتقال را دارد حاضر شود. اگر یکی از این سه نبود، کار را به روز دیگری انداخت.
پول خود خط را قبل از انتقال در دفتر پیشخوان نداد. خدمات خود سیم زد، مثل کارشناسی، جداست و فقط از دامنه سیم زد و درگاه پرداخت انجام می‌شود. سیم زد برای خرید خود خط بیعانه نمی‌گیرد.
رضا برای ادامه، این صفحه‌ها را جدا باز کرد: خرید سیم کارت (/listings)، فروش سیم کارت (/foroosh)، کارشناسی سیم کارت (/karshenasi).
این صفحه قیمت روز، آمار ساختگی و حکم قانونی نمی‌دهد. دفتر پیشخوان معتبر را در نهایت خود اپراتور و همان دفتر تمام می‌کنند. داستان رضا فقط نشان می‌دهد تصمیم، مال همان مورد و همان روز است نه مال یک عنوان کلی.