حامد در طبس، استان خراسان جنوبی تعمیرگاه موبایل دارد. مشتری‌ها با شماره‌ای زنگ می‌زنند که روی شیشه مغازه نوشته شده. این هفته دنبال جواب «دفتر پیشخوان نزدیک من» است، ولی هنوز نمی‌داند خط دقیقاً چیست، به نام کیست، و قرار کجا گذاشته می‌شود.
اگر کار به دفتر بکشد، قرار در طبس است و این شهر محل صدور پیش‌شماره نیست. چیزی که باید روشن شود «دفتر پیشخوان دولت نزدیک من؛ چگونه نزدیک‌ترین دفتر را پیدا کنیم؟» است. تا این‌ها روی کاغذ نیاید، عنوان آگهی برایش تصمیم نیست.
حامد تصمیم می‌گیرد عجله را کنار بگذارد. اول خود خط را می‌بیند، بعد فرض می‌سازد، و فقط اگر این دو یکی بودند پول یا چاپ یا معرفی شماره را انجام می‌دهد.
صبح؛ قبل از هر قولی
ظهر، یک پیام آمد که «فقط تا عصر وقت داریم». حامد نپرسید چرا تا عصر. پرسید خود خط کجاست و چه کسی با کارت شناسایی به دفتر می‌آید. جواب اگر مبهم بود، قرار را عقب می‌انداخت.
در طبس شلوغی دفتر دلیل واریز زودتر نیست. پیک می‌تواند پاکت برساند، ولی پیک مالک خط نیست.
آنچه همان روز باید دانسته شود
دوست حامد خواست موضوع را در یک جمله تمام کند. حامد تمام نکرد و واقعیت را نگه داشت: نزدیک بودن را با شهر آگهی یکی نگیرید. شهری را انتخاب کنید که هر دو طرف می‌توانند بیایند.
عصر همان روز حامد یک بار دیگر، آهسته، مرور کرد: در سیم زد صفحه دفاتر و فروشگاه‌ها مجموعه‌های ثبت‌شده را با شهر نشان می‌دهد.
در راه برگشت حامد به خودش گفت اگر این بند درست نباشد، بقیه حرف‌ها ارزش ندارد: تأیید مدیریت و کامل بودن تلفن و آدرس و ساعت را ببینید.
حامد این بند را برای همکارش خواند تا ببیند جمله مبهم نمانده باشد: قبل از حرکت، ساعت و مدارک را تلفنی بپرسید.
حامد این را برای خودش نوشت و زیرش خط کشید: نقشه تنها ملاک اعتبار دفتر نیست.
وقتی طرف مقابل عجله داشت، حامد مکث کرد و فقط همین را پذیرفت: قیمت تومان قطعی معامله در این داستان نیست. آگهی زنده و دیدن خود خط جای جدول ثابت را می‌گیرند.
دوست حامد خواست موضوع را در یک جمله تمام کند. حامد تمام نکرد و واقعیت را نگه داشت: شهر طبس در این ماجرا فقط محل قرار و جستجوی دفتر است.
عصر؛ وقتی وسوسه عجله می‌آید
حامد یک بار دیگر جمله‌هایی را که نوشته بود خواند. اگر جمله‌ای را نمی‌شد برای یک آدم دیگر، بدون اصطلاح اضافه، تکرار کرد، یعنی هنوز خودش هم نفهمیده بود.
قرار، اگر به دفتر برسد، در طبس است. این شهر محل صدور پیش‌شماره نیست و ثابت نمی‌کند مالک همان‌جا زندگی می‌کند. فقط محل دیدن خط و انجام انتقال است.
حامد رمز پیامک، کد دستوری ناشناس و تصویر کارت ملی را در چت نفرستاد. پشتیبانی واقعی اپراتور این‌ها را برای خواندن بلند نمی‌خواهد.
شب؛ تصمیمی که به مشاهده وصل است
شب، حامد تصمیم را به سه مشاهده وصل کرد: خود خط را دیده باشد، دائمی یا اعتباری بودنش روشن باشد، و کسی که اختیار انتقال را دارد حاضر شود. اگر یکی از این سه نبود، کار را به روز دیگری انداخت.
پول خود خط را قبل از انتقال در دفتر پیشخوان نداد. خدمات خود سیم زد، مثل کارشناسی، جداست و فقط از دامنه سیم زد و درگاه پرداخت انجام می‌شود. سیم زد برای خرید خود خط بیعانه نمی‌گیرد.
حامد برای ادامه، این صفحه‌ها را جدا باز کرد: خرید سیم کارت (/listings)، فروش سیم کارت (/foroosh)، کارشناسی سیم کارت (/karshenasi).
این صفحه قیمت روز، آمار ساختگی و حکم قانونی نمی‌دهد. دفتر پیشخوان نزدیک من را در نهایت خود اپراتور و همان دفتر تمام می‌کنند. داستان حامد فقط نشان می‌دهد تصمیم، مال همان مورد و همان روز است نه مال یک عنوان کلی.