هستی در شهر خودش دانشجو است و خط خانوادگی را پس می‌دهد. می‌خواهد پیامک دانشگاه روی خط خودش بیاید. این هفته دنبال جواب «قیمت سیم کارت صفر» است، ولی هنوز نمی‌داند خط دقیقاً چیست، به نام کیست، و قرار کجا گذاشته می‌شود.
این بار سوال روی خط تالیا است و نباید با خبر اپراتور دیگری توضیح داده شود. چیزی که باید روشن شود «تفاوت قیمت سیم‌کارت صفر و کارکرده» است. تا این‌ها روی کاغذ نیاید، عنوان آگهی برایش تصمیم نیست.
هستی تصمیم می‌گیرد عجله را کنار بگذارد. اول خود خط را می‌بیند، بعد فرض می‌سازد، و فقط اگر این دو یکی بودند پول یا چاپ یا معرفی شماره را انجام می‌دهد.
صبح؛ قبل از هر قولی
هستی تقریباً راضی شده بود، چون قیمت به نظرش مناسب بود. بعد یادش آمد قیمت نوشته‌شده حرف فروشنده است، نه سند. چند آگهی مشابه را کنار هم گذاشت تا ببیند این عدد پرت است یا در همان محدوده.
کارشناسی سیم زد الگوی رقم را توضیح می‌دهد و قیمت قطعی فروش اعلام نمی‌کند. هستی گزارش را پیش‌نویس دانست، نه حکم.
آنچه همان روز باید دانسته شود
وقتی طرف مقابل عجله داشت، هستی مکث کرد و فقط همین را پذیرفت: بازار گاهی برای خط بدون سابقه فعال، پول بیشتری می‌دهد. این ادعا را باید اپراتور نشان دهد.
دوست هستی خواست موضوع را در یک جمله تمام کند. هستی تمام نکرد و واقعیت را نگه داشت: خط کارکرده رند می‌تواند از خط صفر معمولی گران‌تر باشد، چون الگو کمیاب است.
عصر همان روز هستی یک بار دیگر، آهسته، مرور کرد: قیمت را با هم‌نوع مقایسه کنید: صفر با صفر، کارکرده با کارکرده، دائمی با دائمی.
در راه برگشت هستی به خودش گفت اگر این بند درست نباشد، بقیه حرف‌ها ارزش ندارد: عکس جعبه قیمت نمی‌سازد.
هستی این بند را برای همکارش خواند تا ببیند جمله مبهم نمانده باشد: اگر اختلاف قیمت عجیب است، دلیلش را بپرسید و اگر جواب مبهم بود عقب بنشینید.
هستی این را برای خودش نوشت و زیرش خط کشید: قیمت تومان قطعی معامله در این داستان نیست. آگهی زنده و دیدن خود خط جای جدول ثابت را می‌گیرند.
وقتی طرف مقابل عجله داشت، هستی مکث کرد و فقط همین را پذیرفت: خط تالیا را با خبر یک اپراتور دیگر توضیح ندهید.
عصر؛ وقتی وسوسه عجله می‌آید
هستی یک بار دیگر جمله‌هایی را که نوشته بود خواند. اگر جمله‌ای را نمی‌شد برای یک آدم دیگر، بدون اصطلاح اضافه، تکرار کرد، یعنی هنوز خودش هم نفهمیده بود.
شهر آگهی را با شهر دفتر یکی نگرفت. اگر یکی از دو طرف نمی‌توانست بیاید، قبل از هر پرداخت پرسید راه جایگزین چیست.
هستی رمز پیامک، کد دستوری ناشناس و تصویر کارت ملی را در چت نفرستاد. پشتیبانی واقعی اپراتور این‌ها را برای خواندن بلند نمی‌خواهد.
شب؛ تصمیمی که به مشاهده وصل است
شب، هستی تصمیم را به سه مشاهده وصل کرد: خود خط را دیده باشد، دائمی یا اعتباری بودنش روشن باشد، و کسی که اختیار انتقال را دارد حاضر شود. اگر یکی از این سه نبود، کار را به روز دیگری انداخت.
پول خود خط را قبل از انتقال در دفتر پیشخوان نداد. خدمات خود سیم زد، مثل کارشناسی، جداست و فقط از دامنه سیم زد و درگاه پرداخت انجام می‌شود. سیم زد برای خرید خود خط بیعانه نمی‌گیرد.
هستی برای ادامه، این صفحه‌ها را جدا باز کرد: خرید سیم کارت (/listings)، فروش سیم کارت (/foroosh)، کارشناسی سیم کارت (/karshenasi).
این صفحه قیمت روز، آمار ساختگی و حکم قانونی نمی‌دهد. قیمت سیم کارت صفر را در نهایت خود اپراتور و همان دفتر تمام می‌کنند. داستان هستی فقط نشان می‌دهد تصمیم، مال همان مورد و همان روز است نه مال یک عنوان کلی.