نرگس در سراب، استان آذربایجان شرقی در یک دفتر اسناد کار می‌کند. می‌داند یک رقم اشتباه یعنی پرونده یک آدم دیگر. این هفته دنبال جواب «سیم کارت دائمی یا اعتباری» است، ولی هنوز نمی‌داند خط دقیقاً چیست، به نام کیست، و قرار کجا گذاشته می‌شود.
اگر کار به دفتر بکشد، قرار در سراب است و این شهر محل صدور پیش‌شماره نیست. چیزی که باید روشن شود «سیم‌کارت دائمی بهتر است یا اعتباری؟» است. تا این‌ها روی کاغذ نیاید، عنوان آگهی برایش تصمیم نیست.
نرگس تصمیم می‌گیرد عجله را کنار بگذارد. اول خود خط را می‌بیند، بعد فرض می‌سازد، و فقط اگر این دو یکی بودند پول یا چاپ یا معرفی شماره را انجام می‌دهد.
صبح؛ قبل از هر قولی
نرگس می‌خواست همان روز شماره را روی کارت ویزیت بدهد. دوستش گفت صبر کن تا نام مالک عوض شود. برگشت چاپ از برگشت یک پیام سخت‌تر است.
واتساپ، نوبت و پیامک رمز به ثبات همان شماره وابسته‌اند. تا انتقال رسمی نشده، معرفی عمومی شماره کار ناتمام است.
آنچه همان روز باید دانسته شود
وقتی طرف مقابل عجله داشت، نرگس مکث کرد و فقط همین را پذیرفت: دائمی معمولاً قبض دوره‌ای دارد و در بازار دست‌دوم اغلب گران‌تر از اعتباری همان پیش‌شماره معامله می‌شود.
دوست نرگس خواست موضوع را در یک جمله تمام کند. نرگس تمام نکرد و واقعیت را نگه داشت: اعتباری با شارژ کار می‌کند و برای مصرف شخصی گاهی کافی است.
عصر همان روز نرگس یک بار دیگر، آهسته، مرور کرد: تبدیل اعتباری به دائمی قاعده اپراتور است و در مقاله قطعی نمی‌شود.
در راه برگشت نرگس به خودش گفت اگر این بند درست نباشد، بقیه حرف‌ها ارزش ندارد: در آگهی، نوع خط را همان اول بنویسید. خریدار حق دارد این را قبل از قرار بداند.
نرگس این بند را برای همکارش خواند تا ببیند جمله مبهم نمانده باشد: قیمت را با خطوط هم‌نوع مقایسه کنید، نه دائمی را با اعتباری.
نرگس این را برای خودش نوشت و زیرش خط کشید: قیمت تومان قطعی معامله در این داستان نیست. آگهی زنده و دیدن خود خط جای جدول ثابت را می‌گیرند.
وقتی طرف مقابل عجله داشت، نرگس مکث کرد و فقط همین را پذیرفت: شهر سراب در این ماجرا فقط محل قرار و جستجوی دفتر است.
عصر؛ وقتی وسوسه عجله می‌آید
نرگس یک بار دیگر جمله‌هایی را که نوشته بود خواند. اگر جمله‌ای را نمی‌شد برای یک آدم دیگر، بدون اصطلاح اضافه، تکرار کرد، یعنی هنوز خودش هم نفهمیده بود.
قرار، اگر به دفتر برسد، در سراب است. این شهر محل صدور پیش‌شماره نیست و ثابت نمی‌کند مالک همان‌جا زندگی می‌کند. فقط محل دیدن خط و انجام انتقال است.
نرگس رمز پیامک، کد دستوری ناشناس و تصویر کارت ملی را در چت نفرستاد. پشتیبانی واقعی اپراتور این‌ها را برای خواندن بلند نمی‌خواهد.
شب؛ تصمیمی که به مشاهده وصل است
شب، نرگس تصمیم را به سه مشاهده وصل کرد: خود خط را دیده باشد، دائمی یا اعتباری بودنش روشن باشد، و کسی که اختیار انتقال را دارد حاضر شود. اگر یکی از این سه نبود، کار را به روز دیگری انداخت.
پول خود خط را قبل از انتقال در دفتر پیشخوان نداد. خدمات خود سیم زد، مثل کارشناسی، جداست و فقط از دامنه سیم زد و درگاه پرداخت انجام می‌شود. سیم زد برای خرید خود خط بیعانه نمی‌گیرد.
نرگس برای ادامه، این صفحه‌ها را جدا باز کرد: خرید سیم کارت (/listings)، فروش سیم کارت (/foroosh)، کارشناسی سیم کارت (/karshenasi).
این صفحه قیمت روز، آمار ساختگی و حکم قانونی نمی‌دهد. سیم کارت دائمی یا اعتباری را در نهایت خود اپراتور و همان دفتر تمام می‌کنند. داستان نرگس فقط نشان می‌دهد تصمیم، مال همان مورد و همان روز است نه مال یک عنوان کلی.