شماره گفتنی در خرید سیم‌کارت یک اصطلاح بازار معرفی است نه یک سطح رسمی در کنار ابررند و رند. یعنی عددی که بشود آن را بلند گفت و طرف مقابل بدون دیدن صفحه درست بنویسد. خیلی‌ها گفتنی را با رند یکی می‌گیرند. رند بودن درباره الگوی قابل دیدن است. گفتنی بودن درباره گوش است. این واژه‌نامه کوتاه، همین فرق‌ها را با نمونه آموزشی جدا می‌کند تا سر قرار، کلمه را به‌جای عدد نخرید.
نمونه‌ها فهرست فروش نیستند. هر کدام را فقط برای فهم واژه بخوانید. اگر خواستید روی خط واقعی تصمیم بگیرید، همان آزمون را با عدد آگهی تکرار کنید، نه با حافظه این مثال‌ها.
گفتنی
عددی گفتنی است که در گروه‌های کوتاه و با مکث طبیعی شنیده شود. نمونه آموزشی ۰۹۱۲۲۴۰۲۴۰ را بگویید: صفر نه یک دو، بیست و چهار، صفر، بیست و چهار، صفر. اگر شنونده بار اول درست نوشت، این عدد نسبت به هدف شفاهی گفتنی است. اگر فقط وقتی درست می‌نویسد که عدد را ببیند، گفتنی نیست. چاپی هست. هر دو مفیدند، برای دو جور معرفی متفاوت.
گفتنی بودن مطلق نیست. گارسون تندگو و منشی آرام نتیجه متفاوت می‌گیرند. پس واژه را با آدمی بسنجید که واقعاً شماره را خواهد گفت. عددی که فقط سازنده آگهی آهسته می‌تواند بگوید، برای کسب‌وکار شما گفتنی حساب نمی‌شود.
کد
کد، رقم بلافاصله بعد از ۰۹۱۲ است. در نمونه آموزشی ۰۹۱۲۸۷۶۵۴۳۲ کد ۸ است. عرف بازار کد ۱ را قدیمی‌ترین بلوک و معمولاً پرخواسته‌ترین می‌داند، کدهای ۲ تا ۸ را پله‌پله پایین‌تر، کد ۹ را مرجع مقایسه، و کد ۰ را بلوک جدیدتری که عموماً از کد ۹ کم‌خواسته‌تر است. کد، درباره خواستنی بودن بلوک است نه درباره اینکه گوش عدد را راحت برمی‌دارد.
پس ممکن است شماره‌ای کد ۱ باشد و گفتنی نباشد، یا کد ساده‌تری باشد و گفتنی باشد. اگر فروشنده گفت «چون کدش خوب است گفتنی است»، دو واژه را قاطی کرده. بخواهید عدد را بخواند. کد را از روی رقم ببینید. هر کدام ستون خودش را دارد.
الگو، شماره کد، و سطح‌ها
الگو شکل چیدن رقم‌هاست: تکرار، ردیف بالا یا پایین‌رونده، آینه، صفر ته شماره، تکه شبیه تاریخ، یا کم بودن رقم‌های متفاوت. شماره کد حالتی است که کل ته شماره یک رقم باشد. نمونه آموزشی ۰۹۱۲۴۴۴۴۴۴۴ از این جنس است. چشم آن را تند می‌فهمد. گوش ممکن است تعداد ۴ را گم کند. پس شماره کد می‌تواند خیلی الگودار باشد و هم‌زمان کم‌گفتنی.
سطح‌هایی که در آگهی می‌بینید، ابررند، رند، نیمه‌رند و معمولی، شدت همین الگو را خلاصه می‌کنند. هیچ‌کدام مترادف گفتنی نیستند. معمولیِ خوش‌ریتم ممکن است از ابررندِ بدقلق گفتنی‌تر باشد. سطح را برای مقایسه آگهی نگه دارید و گفتنی را با کاغذ و گوش جدا کنید.
دائمی، اعتباری، و نمونه آموزشی
دائمی یعنی خط به نام مشترک ثبت می‌شود و این بازار عمدتاً همان را قیمت می‌کند. اعتباری ممکن است اگر در بازه‌ای که اپراتور تعیین می‌کند شارژ نشود غیرفعال شود. تعداد روز آن بازه جزو تعریف گفتنی نیست و نباید عدد ساختگی برایش حفظ کنید. شماره گفتنی اگر خاموش شود، دیگر در عمل گفته نمی‌شود. برای معرفی پایدار، دائمی بودن کنار گفتنی بودن می‌نشیند.
نمونه آموزشی یعنی عددی که در متن برای تمرین آمده و آگهی زنده نیست. اگر فروشنده گفت این نمونه را بخر، بدانید دارید واژه را با کالا عوض می‌کنید. شماره گفتنی در خرید سیم‌کارت در نهایت یک آزمون است: یک بار گفتن، یک بار نوشتن درست. واژه‌های کد و رند و سطح، این آزمون را از شما نمی‌گیرند.
واژه‌ها را در جلسه جدا بپرسید
سر قرار، فروشنده ممکن است بگوید این خط هم گفتنی است، هم کد خوبی دارد، هم رند است. از او بخواهید هر ادعا را جدا نشان دهد. برای گفتنی، همان جمله‌ای را بگوید که پای تلفن می‌گوید و شما بنویسید. برای کد، فقط رقم بعد از ۰۹۱۲ را با انگشت روی دستگاه نشان دهد. برای الگو، بگوید کدام تکه تکرار یا ردیف یا آینه است. اگر هر سه ادعا در یک جمله مبهم قاطی شد، شما خودتان جدا کنید. نمونه آموزشی ۰۹۱۲۱۳۱۳۱۳ را یک بار با مکث «سیزده، سیزده، سیزده» آزمون کنید و یک بار فقط به این نگاه کنید که با ۰۹۱۲۱ شروع شده. هر دو مشاهده می‌توانند درست باشند و هنوز باید معلوم باشد پول را برای کدام می‌دهید.
دائمی یا اعتباری را هم وارد همین تفکیک کنید، چون هیچ‌کدام از واژه‌های الگو درباره نوع خط حرف نمی‌زنند. بپرسید خط به نام کیست و جواب را کنار عدد بنویسید. اگر جواب نیامد، گفتنی‌ترین عدد هم برای معرفی پایدار آماده نیست. انتقال را با کارت ملی و خود سیم‌کارت در دفتر پیشخوان دولت یا باجه رسمی اپراتور دنبال کنید، نه با برچسب آگهی. وقتی واژه‌ها از هم جدا شدند، تصمیم سبک می‌شود: یا عدد آزمون گوش را رد می‌کند، یا نمی‌کند. بقیه لقب‌ها تزئین گفت‌وگو هستند.