پایان صدتایی با دو صفر نامی است برای ته شماره‌ای که دو صفر چسبیده دارد و هیچ رقمی بعدشان نیست. نمونه آموزشی ۰۹۱۲۱۳۷۲۵۰۰ خط بازار نیست. می‌شود ته را «هفتصد و بیست و پنج» در مقیاس صدایی ساده‌تر نشنید، ولی دست‌کم عبارت «دویست و پنجاه، تمام» یا هر جور گرد خواندن دو صفر، از دیکته تک‌تک کوتاه‌تر است. مهم خود دو صفر است، نه شعر فروشنده روی آن.
یک صفر تنها را پایان صدتایی نگویید. سه صفر، پایان گردتری است و اسم دیگری می‌خواهد. اگر آگهی «صدتایی» نوشت و خریدار سه صفر دید، یا برعکس، اختلاف از همان عنوان شروع شده است. عنوان باید تعداد را حمل کند: دو صفر در انتها. صفت صدتایی توضیح است، نه جایگزین شمردن.
دو صفر باید واقعاً ته باشند
صفرهای وسط، حتی دوتای چسبیده، پایان صدتایی نیستند. نمونه آموزشی ۰۹۱۲۱۰۰۴۵۶۷ دو صفر دارد ولی ته شماره ۷ است. این آموزشی است و نباید با نمونه آموزشی ۰۹۱۲۱۴۵۶۷۰۰ یکی فروخته شود. دومی به دو صفر ختم می‌شود. اولی فقط صفر میانی دارد. جای الگو را در جمله اول آگهی بیاورید.
اگر قبل از دو صفر هم صفر باشد، شما سه صفر دارید نه دو. کم گفتن، بعداً به نفع شما تعبیر نمی‌شود. خریدار که سه تا می‌بیند فکر می‌کند یا شما شماره را بلد نیستید یا عمداً کوچک‌نمایی کرده‌اید. هر دو بد است. از ته بشمارید و همان عدد را بنویسید.
پیش‌شماره و کد در این دو خانه دخالت ندارند. کد رقم اول بخش هفت‌رقمی است. عرف کد سر جایش می‌ماند و پایان صدتایی آن را بالا یا پایین نمی‌برد. کد ۱ معمولاً خواسته‌تر است، ۲ تا ۸ پله‌پله آرام‌تر، کد ۹ مرجع مقایسه، و کد ۰ عموماً کم‌خواسته‌تر از کد ۹. دو صفر کنار این وصف می‌نشیند.
خواندن صدتایی کجا کمک می‌کند
کمک اصلی در دیکته تلفنی است. به‌جای «صفر صفر» در ته، بعضی‌ها کل تکه آخر را یک عدد صدگانی می‌گویند. این عادت وقتی خوب است که هر دو طرف همان را بفهمند. اگر مخاطب شما رقم‌به‌رقم عادت دارد، همان را بخوانید و اسم صدتایی را فقط در آگهی نگه دارید. الگو باید با عادت شنونده جور شود، نه فقط با سلیقه نویسنده آگهی.
اطراف شلوغ، فایده را کم می‌کند. دو صفر ته، پنج رقم پراکنده قبلش را ساده نمی‌کند. بگویید فقط انتها گرد است. اگر ابتدای بخش مشترک هم تکرار یا ردیف دارد، آن را جمله دوم کنید. ترکیب دو الگو حق دارد، به شرطی که هر کدام خانه‌های خودش را داشته باشد.
برچسب نیمه‌رند یا رند ممکن است به این ته بچسبد و ممکن است نچسبد. کمک‌خوانی را با شمردن خودتان چک کنید. پایان صدتایی با دو صفر، به‌تنهایی ابررند بودن را ثابت نمی‌کند و بی‌الگو بودن را هم ثابت نمی‌کند. برچسب قیمت نیست.
مقایسه با سه صفر، بدون نرخ
جهت کیفی ساده است: سه صفر ته معمولاً گردتر و قابل‌توجه‌تر از دو صفر ته شنیده می‌شود، و دو صفر از یک صفر مشخص‌تر است. این جهت، اندازه پول نمی‌دهد. دو شماره با دو صفر ته می‌توانند به‌خاطر کد یا نوع خط، گفت‌وگوی خیلی متفاوتی داشته باشند. مقایسه را شلوغ نکنید.
دائمی بودن را فراموش نکنید. بازار ۰۹۱۲ اغلب خط دائمی را جدی‌تر می‌گیرد. دو صفر دلیل نمی‌شود نوع خط را نپرسید. شهر را هم از ۰۰ درنیاورید. مالک ممکن است هر جایی باشد. پیش‌شماره این را روشن نمی‌کند.
در جمع، پایان صدتایی یعنی دو صفر واقعاً آخر شماره‌اند، نه بیشتر و نه در وسط. آن را بلند از ته بخوانید، کنار سه صفر قاطی نکنید، و کد را جدا بگویید. اگر این سه کار را کردید، الگوی ته شماره درست معرفی شده و بقیه معامله به دیدن سیم‌کارت و قرار انتقال برمی‌گردد.
دو صفر ته را دست‌کم نگیرید فقط چون سه صفر وجود دارد. برای خیلی از دیکته‌های روزمره، همین پایان صدتایی کافی است و لازم نیست دنبال ته گردتر بگردید. دست‌کم نگرفتن هم به معنی هم‌سطح دانستن با سه صفر نیست. هر تعداد، اسم خودش را دارد و خریدار حق دارد فرق را بشنود.
اگر رقم قبل از دو صفر خودش صفر باشد، شما دیگر در قلمرو دو صفر نیستید. یک بار دیگر از ته بشمارید و عنوان را با واقعیت یکی کنید. این اشتباه از همه اشتباه‌های انشایی رایج‌تر است، چون چشم چند صفر را بسته می‌بیند. انگشت شمردن از این بستن چشم جلوگیری می‌کند.
پایان صدتایی با دو صفر را در آگهی با عدد بیاورید، نه فقط با صفت. بنویسید ته شماره دو صفر است و اگر خواستید اضافه کنید که آن را صدگانی می‌خوانید. کد ۰۹۱۲ و نوع خط را در جمله‌های بعدی بگذارید. الگو وقتی تمیز است که مرزش با سه صفر و با صفر میانی معلوم باشد.
خریدار هم اگر فقط کلمه صدتایی را دید، تعداد صفر را بپرسد و از ته شماره امتحان کند. جواب باید دو باشد، نه یک و نه سه. اگر فروشنده مکث کرد، مکث علامت این است که عنوان از عدد جلو زده. همان‌جا عنوان را اصلاح کنید و بعد درباره کد و قرار دفتر حرف بزنید.