خط کاری برای راننده و پیک با خط روی کارت ویزیت فرق دارد. مشتری اغلب یک بار شماره را می‌بیند، روی شیشه ماشین یا در پیام سفارش، و همان را تا آخر مسیر نگه می‌دارد. اگر وسط شیفت خط خاموش شود، هم سفارش معطل می‌ماند هم اعتماد همان مشتری. تصمیم اصلی این نیست که شماره چقدر کمیاب باشد. تصمیم این است که خط دائمی بگیرید یا اعتباری، و اینکه این شماره از خط شخصی راننده جدا باشد یا نه.
راننده‌ای که روزی چند مسیر دارد، معمولاً گوشی را روی داشبورد می‌گذارد و با یک دست جواب نمی‌دهد. پس شماره باید برای مسافر راحت ذخیره شود، و برای خود راننده لازم نباشد هر ساعت نگران نوع خط باشد. دو شاخه تصمیم را جدا طی کنید: نوع خط، بعد شکل رقم‌ها.
دائمی، وقتی شماره روی شیشه می‌ماند
اگر عدد را روی بدنه، کارت صندلی، یا پیام ثابت معرفی نوشته‌اید، خط دائمی انتخاب متناسب است. خط دائمی به نام مشترک ثبت می‌شود و بازار ۰۹۱۲ عمدتاً همین را قیمت می‌کند. مسافر ماه بعد هم همان عدد را می‌گیرد. لازم نیست برای این کار به سراغ ابررند بروید. یک ۰۹۱۲ خوانا که گروه‌های کوتاه دارد کافی است، به شرطی که واقعاً دائمی باشد نه اینکه فروشنده بگوید مثل دائمی رفتار می‌کند.
انتقال را قبل از چاپ روی شیشه انجام دهید. هر دو طرف معمولاً با کارت ملی و سیم‌کارت به دفتر پیشخوان دولت یا باجه رسمی اپراتور می‌روند. ماشینی که شماره فروشنده قبلی را تبلیغ می‌کند، سفارش را به جیب دیگری می‌فرستد. اگر این هفته نوبت دفتر ندارید، با خط فعلی که به نام خودتان است کار کنید و چاپ را عقب بیندازید. برچسب ارزان‌تر از یک خط گم‌شده است.
اعتباری، فقط برای شیفت موقت
خط اعتباری ممکن است برای یک پروژه کوتاه، مثل چند هفته پیک فصلی، ورودی کمتری داشته باشد. شرطش این است که بدانید اگر در بازه‌ای که اپراتور تعیین می‌کند شارژ نشود، ممکن است غیرفعال شود. تعداد روز را از همکار نپرسید و روی گروه راننده‌ها به‌صورت قاعده ثابت نفرستید. اگر حوصله شارژ منظم ندارید، همین صرفه‌جویی اولیه را خط بزنید و دائمی بگیرید. خاموش شدن وسط مسیر، از اختلاف قیمت اول گران‌تر است.
برای اعتباری، یک نفر را مسئول شارژ کنید و یادآوری را به حافظه نسپارید. اگر آن نفر خود راننده است و شیفت شب دارد، احتمال فراموشی بالاست. در این وضعیت دوباره به دائمی برگردید. نوع خط باید با عادت واقعی شما بخواند، نه با عادت ایده‌آل. پیک فصلی که تمام شد، شماره را از روی معرفی بردارید تا مردم به خط خاموش زنگ نزنند.
رقم‌ها را برای مسافر عجول انتخاب کنید
مسافر کنار خیابان عدد را یک بار می‌شنود. نمونه آموزشی ۰۹۱۲۹۰۰۱۹۰۰ را آهسته بگویید: نهصد، صفر، نوزده، صفر صفر. اگر شنونده تعداد صفر را گم کرد، برای شیشه ماشین مناسب نیست. نمونه آموزشی ۰۹۱۲۴۴۸۸۴۴ ممکن است روی عکس آگهی چشمگیر باشد و در صدای خیابان قاطی شود. آزمون را در همان ماشین، با پنجره باز، انجام دهید نه در خانه.
کد را هم بیش از حد در این کار بزرگ نکنید. مشتری پیک، نردبان کد ۱ تا کد ۰ را برای قضاوت درباره راننده به کار نمی‌برد. او می‌خواهد برسد. اگر بودجه محدود است، خط معمولی یا نیمه‌رند دائمی که راحت گفته شود از رند سنگینی که شما را مجبور کند شیفت اضافه بروید منطقی‌تر است. شماره باید سر شیفت بماند، نه اینکه خودش دلیل خستگی باشد.
خط کار را از خط خانه جدا کنید
اگر مسافر و خانواده به یک شماره زنگ بزنند، یا جواب مسافر را دیر می‌دهید یا خانه را وسط ترافیک می‌برید. خط کاری را روی دستگاه جدا، یا حداقل روی پروفایل جدا، نگه دارید و در آگهی شخصی از آن استفاده نکنید. همکار شیفت می‌تواند همان خط کار را جواب بدهد بدون اینکه پیام‌های خانه را ببیند. این تفکیک برای پیک دونفره حیاتی‌تر از الگوی رقم است.
خط کاری برای راننده و پیک وقتی درست انتخاب شده که سه جواب را داشته باشید: وسط ماه خاموش نمی‌شود، مسافر بار اول ذخیره‌اش می‌کند، و خانواده را به صف سفارش نمی‌چسباند. اگر یکی از این سه نه است، یا نوع خط را عوض کنید یا رقم را ساده‌تر کنید. کمیابی، جای هیچ‌کدام از این سه را نمی‌گیرد.