نمایندگی فروش و نیاز به خط جدا را با نقشه مشتری بسنجید نه با تعداد تابلو. اگر مشتری در شهر دوم باید به همان مغازه محلی زنگ بزند، خط شعبه معنا دارد. اگر هر تماسی در نهایت به انبار مرکزی و یک مسئول می‌رسد، شماره دوم فقط مشتری را دور می‌دهد. خیلی از مجموعه‌های کوچک، روز افتتاح شعبه یک خط رند می‌خرند و ماه بعد می‌فهمند کسی در آن شعبه تلفن را جواب نمی‌دهد.
قبل از خرید بنویسید: زنگ این شهر را چه کسی، در چه ساعتی، با چه اطلاعاتی جواب می‌دهد. اگر اسم آن آدم خالی است، خط نخرید. اگر اسم هست ولی همه‌چیز را باید از مرکز بپرسد، شاید همان خط مرکز روی کارت شعبه کافی باشد و زیرش بنویسید تماس‌ها در دفتر مرکزی پاسخ داده می‌شود. صداقت این جمله، از شماره اختصاصیِ بی‌جواب بهتر است.
کی خط شعبه لازم است
وقتی شعبه موجودی، قیمت، یا نوبت خودش را دارد و مرکز همان لحظه نمی‌داند. مشتری اگر به خط مرکز زنگ بزند، جواب غلط می‌گیرد. اینجا خط جدا، حتی معمولی و خوانا، کار را درست می‌کند. نمونه آموزشی ۰۹۱۲۴۱۴۱۴۱ برای شعبه و شماره قبلی برای مرکز، به شرطی که روی کارت هر کدام فقط یکی چاپ شود و ته شماره‌ها آن‌قدر شبیه نباشند که قاطی شوند.
خط شعبه را دائمی بگیرید اگر روی تابلو می‌رود. خط دائمی به نام مشترک ثبت می‌شود. اعتباری ممکن است بدون شارژ در بازه اپراتور غیرفعال شود و تعداد روز را نباید در آیین‌نامه شعبه حدس زد. تابلوی شعبه با شماره خاموش، بدتر از تابلویی است که شماره مرکز را صادقانه نوشته.
کی همان خط مرکز بهتر است
شعبه تازه، با یک نیرو، که هنوز اسمش ثابت نیست، بهتر است چند ماه با خط مرکز کار کند. مشتری عادت می‌کند یک عدد را بگیرد و شما مجبور نیستید با عوض شدن برنامه شعبه، شماره را هم عوض کنید. وقتی حجم تماس محلی آن‌قدر شد که خط مرکز شلوغ شد، آن وقت خط جدا بخرید. ترتیب را از شلوغی واقعی دربیاورید نه از هیجان افتتاح.
اگر خط جدا گرفتید ولی نیرو رفت، خط را خاموش رها نکنید. یا کسی در مرکز همان شماره را جواب بدهد یا روی در شعبه موقتاً عدد مرکز را بنویسید. شماره بی‌جواب، مشتری را به رقیب می‌فرستد و حافظه محلی را خراب می‌کند. مسئولیت جواب، بخشی از تصمیم خرید است.
نام و انتقال را با نقشه شعبه یکی کنید
روشن کنید خط به نام چه کسی می‌شود اگر مدیر شعبه عوض شود. این یک نکته اداری است نه مشاوره حقوقی. تا وقتی هر دو طرف با کارت ملی و سیم‌کارت به دفتر پیشخوان دولت یا باجه رسمی اپراتور نرفته‌اند، عدد را روی تابلو نبرید. تابلو شعبه را مردم عکس می‌گیرند. جمع کردن عکس سخت‌تر از عقب انداختن چاپ است.
قیمت خط را با فروش همان شعبه مقایسه کنید نه با کلاس مرکز. شعبه کم‌مشتری به شماره ابررند نیاز ندارد. اگر مرکز خودش شماره گفتنی دارد، شعبه می‌تواند ساده‌تر باشد. مشتری محلی، کد ۱ را از کد ۹ برای قضاوت درباره موجودی کالا به کار نمی‌برد. او می‌خواهد همان کوچه جواب بدهد.
تصمیم یک جمله‌ای
اگر جمله شد «مشتری این شهر باید به آدم این شهر برسد و آن آدم هر روز جواب می‌دهد»، خط جدا بخرید، دائمی و خوانا، و فقط روی کارت همان شعبه چاپ کنید. اگر جمله شد «فعلاً همه چیز را مرکز می‌داند»، خط مرکز را تکرار کنید و خرید را عقب بیندازید.
نمایندگی فروش و نیاز به خط جدا از تعداد شهرها نتیجه نمی‌شود. از مسیر واقعی تماس نتیجه می‌شود. یک شماره که جواب دارد، از دو شماره که یکی‌شان زینتی است به شعبه اعتبار بیشتری می‌دهد. زینت را بگذارید برای وقتی میز پاسخ واقعاً جدا شده باشد.
افتتاح را با شماره مرکز شروع کنید
هفته اول شعبه، مردم بیشتر برای آدرس و ساعت می‌آیند تا برای سفارش پیچیده. همان سؤال‌ها را خط مرکز هم بلد است جواب بدهد، به شرطی که آدرس شعبه را دقیق داشته باشد. روی در شعبه موقتاً بنویسید تماس با دفتر مرکزی، و عدد مرکز را بگذارید. وقتی دیدید سؤال‌هایی می‌آید که فقط نیروی داخل شعبه جوابش را دارد، همان روز به فکر خط جدا باشید نه روز قبل از باز شدن در.
اگر خط جدا گرفتید، یک هفته هم‌زمان هر دو عدد را جواب بدهید و به تماس‌گیرنده بگویید از این به بعد برای این شعبه عدد جدید را بگیرد. بعد عدد مرکز را از در شعبه بردارید. قطع ناگهانی، مشتری همان هفته را گم می‌کند. این گذار کوتاه، از خریدن هم‌زمان دو شماره رند برای یک افتتاح کم‌خرج‌تر و قابل فهم‌تر است.