خرید از فروشنده خصوصی معمولاً در یک کافه، مغازه، یا کنار دفتر قرار می‌گیرد، نه پشت باجه. همین عادی بودن باعث می‌شود خریدار نداند چه چیزی را باید با چشم ببیند و چه چیزی را نباید از فروشنده طلب کند. جلسه برای تماشای مدرک جعلی نیست. برای این است که عدد، نوع خط، و آدم حاضر در انتقال با حرف‌های قبلی یکی شود. اگر این سه تا دیده نشد، بقیه گفت‌وگو تعارف است.
فهرست زیر را قبل از جلسه روی کاغذ بیاورید و همان‌جا تیک بزنید. چیزی را که نمی‌بینید، با جمله «حالا بعداً می‌فرستم» جایگزین نکنید. جزئیات بیشتر درباره عادت‌های امن معامله در مطلب نکات امنیتی خرید سیم‌کارت آمده است: /blog/nokat-amniati-kharid-simcard اینجا فقط همان چیزهایی است که در دیدار خصوصی قابل دیدن است، بدون اسم فرم و بدون مبلغ کارمزد.
سیم‌کارت و شماره روی دستگاه
اول خود کارت را ببینید و بخواهید داخل یک گوشی گذاشته شود. شماره‌ای که روی صفحه می‌آید باید با آگهی یکی باشد. نمونه آموزشی: اگر قرار ۰۹۱۲۶۰۶۰۶۰۶ بوده و دستگاه ۰۹۱۲۶۰۶۰۶۰۸ را نشان داد، جلسه را ادامه ندهید. یک رقم، خط دیگری است. رقم‌ها را از روی صفحه بخوانید و در یادداشتتان بنویسید، نه از حفظ فروشنده. اگر کارت همراه نیست، آن روز چیزی برای خریدن روی میز نیست.
روشن بودن خط را هم ببینید، نه فقط چاپ عدد روی پلاستیک. یک تماس کوتاه به همان شماره، یا نمایش شماره در وضعیت خط، نشان می‌دهد چیزی که در دست دارید همان خط آگهی است. این تماس مالکیت را ثابت نمی‌کند. فقط تطبیق عدد است. اگر خط آنتن نمی‌دهد، بپرسید چرا. جواب «باید شارژ شود» برای خط اعتباری یک هشدار است، نه یک جزئیات بی‌اهمیت.
نوع خط را در همان دستگاه جدا کنید
از فروشنده بخواهید نشان دهد خط دائمی است یا اعتباری، هر طور که خودش از وضعیت خط می‌فهمد، و همان را بلند تکرار کند. بازار عمدتاً سیم‌کارت دائمی را قیمت می‌کند چون به نام مشترک ثبت می‌شود. خط اعتباری ممکن است اگر در بازه اپراتور شارژ نشود غیرفعال شود. تعداد روز را در جلسه ننویسید و از فروشنده هم به‌جای قاعده اپراتور نپذیرید. اگر او گفت دائمی است ولی هیچ نشانی از این ادعا ندارد، تیک این بند را نزنید.
الگو را هم روی همان رقم‌های صفحه ببینید، نه در عنوان آگهی. تکرار، ردیف، آینه، صفر ته شماره، تکه شبیه تاریخ، رقم‌های کم‌تنوع، یا یکدست بودن ته شماره را خودتان نشان دهید. اگر فروشنده می‌گوید رند است و شما الگو را نمی‌بینید، بپرسید کدام تکه‌اش دلیل قیمت است. سطح ابررند، رند، نیمه‌رند یا معمولی یک برچسب کمکی است. چشم شما در جلسه جای آن برچسب را می‌گیرد.
چه کسی فردا به دفتر می‌آید
کارت ملی فروشنده را فقط در حد این ببینید که همان شخصی که آمده، مدرک شناسایی همراه دارد و حاضر است درباره حضور در دفتر حرف بزند. لازم نیست از کارت عکس بگیرید یا شماره ملی را در گوشی خودتان ذخیره کنید. انتقال معمولاً با حضور دو طرف، کارت ملی و خود سیم‌کارت در دفتر پیشخوان دولت یا باجه رسمی اپراتور انجام می‌شود. اگر شخص حاضر بگوید مالک کس دیگری است، همان کس باید به دفتر بیاید. جزئیات وکالت را از دفتر بپرسید، نه اینکه در کافه اختراع کنید.
اسم را روی یادداشت بنویسید: امروز چه کسی کارت را نشان داد، و قرار است چه کسی به دفتر بیاید. اگر این دو اسم یکی نیست، پول را به دیدن امروز گره نزنید. خیلی از اختلاف‌ها از همین جابه‌جایی آدم شروع می‌شود. دوست، برادر، یا همکار می‌تواند همراه باشد، ولی همراه بودن با مالک بودن یکی نیست. این را همان جلسه روشن کنید، چون فردا پشت در دفتر دیر است.
یادداشت پول، نه مدرک نمایشی
مبلغ کل، مبلغ همین جلسه اگر قرار است چیزی رد و بدل شود، و شرط بقیه را در دو خط بنویسید و هر دو امضا کنند. این برگه قرارداد رسمی نیست و جای قانون را نمی‌گیرد. فقط جلوی تغییر تعریف بیعانه را می‌گیرد. از فروشنده سندهای عجیب، مهرهای نامفهوم، یا قولنامه‌های آماده نخواهید. معامله خط با همین شفافیت و با حضور در دفتر جمع می‌شود، نه با پوشه مدرک.
اگر یکی از تیک‌ها خالی ماند، جلسه را ناتمام بگذارید و مؤدب خارج شوید. خرید از فروشنده خصوصی وقتی قابل ادامه است که عدد روی دستگاه، نوع خط، آدم دفتر، و مبلغ نوشته‌شده با هم بخوانند. دیدن صورت فروشنده به‌تنهایی هیچ‌کدام از این چهار تا نیست. تعارف چای را با تمام شدن معامله اشتباه نگیرید.