فروش سیم‌کارت به خریدار شهر دیگر با یک پیام «می‌فرستم درِ منزل» شروع نمی‌شود و نباید تمام شود. شماره، تا وقتی انتقال رسمی انجام نشده، به نام فروشنده است. حتی اگر کارت پلاستیکی در جیب خریدار باشد، اپراتور صاحب خط را عوض نکرده. برای همین قرار معامله، در عمل، قراری است در دفتر پیشخوان یا باجه اپراتور، با کارت ملی هر دو طرف و خود سیم. شهر آگهی را جایی بگذارید که این حضور برای شما ممکن است، نه شهری که فقط قشنگ‌تر به نظر می‌رسد.
خریدار شهر دیگر سه شکل دارد. یکی حاضر است به شهر شما بیاید. یکی از شما می‌خواهد به شهر او بروید. یکی پیشنهاد می‌کند سیم را پست کنید و «بعداً سند بزنیم». شکل سوم را همان اول رد کنید. شکل اول و دوم قابل صحبت‌اند، به شرطی که هزینه و زمان سفر را قبل از بستن قیمت بدانید و هیچ‌کدام فرض نکند دیگری حتماً باید راه بیفتد.
شهر آگهی را با شهر قرار یکی کنید
اگر ساکن یزد هستید و بیشتر خریداران را تهرانی حدس می‌زنید، آگهی را تهران نگذارید به امید دیده‌شدن. خریدار تهرانی فیلتر تهران را می‌زند، وارد می‌شود، و تازه می‌فهمد باید به یزد بیاید یا شما بیایید. این غافلگیری گفت‌وگو را تلخ می‌کند. در توضیح بنویسید: «مراجعه در یزد. اگر خریدار از شهر دیگری می‌آید، زمان را از قبل هماهنگ می‌کنیم.» این جمله راه را نمی‌بندد و دروغ هم نمی‌گوید.
وقتی خریدار گفت خودش می‌آید، روز و دفتر را مشخص کنید، نه فقط «هروقت خواستی». پیشخوان‌ها شلوغی و تعطیلی خودشان را دارند. اگر یکی از دو طرف نرسد، خط جابه‌جا نشده و پول هم نباید کامل جابه‌جا شده باشد. پرداخت را به همان مراجعه گره بزنید، چون قبل از انتقال، فروشنده هنوز صاحب خط است و بعد از آن، کارت دست خریدار بدون سند هم دردسر هر دو طرف است.
اگر شما می‌روید شهر او، هزینه رفت‌وآمد را داخل قیمت قاطی نکنید بدون اینکه بگویید. یا قیمت آگهی همان قیمت خط در شهر خودتان است و سفر جدا توافق می‌شود، یا از اول در پیام می‌گویید این رقم شامل یک‌بار آمدن من به آن شهر است. دو تفسیر از یک عدد، وسط راه دعوا می‌شود.
فروش سیم‌کارت به خریدار شهر دیگر و چیزهایی که پست نمی‌شوند
سیم فیزیکی را با پست فرستادن، حتی با بیمه پاکت، جای انتقال را نمی‌گیرد. پاکت گم می‌شود، به دست کسی می‌رسد که طرف معامله نیست، یا می‌رسد و خریدار دیگر برای سند وقت نمی‌گذارد. eSIM از این هم شکننده‌تر است، چون تحویل یک شیء نیست و فعال‌سازی‌اش به حساب و فرآیند اپراتور بند است. در آگهی اگر eSIM هستید، همان را بنویسید تا خریدار شهر دیگر خیال کارت پستی نکند.
مدارک را هم پست نکنید. کپی کارت ملی در آگهی و در پاکت، ابزار سوءاستفاده است نه میانبر. هویت را سر قرار نشان می‌دهید. در پیام، اسم شهر و روز برایتان کافی است. لازم نیست آدرس خانه را بدهید. دفتر پیشخوان یا باجه اپراتور نقطه بی‌طرف است و برای همین در این معامله به درد می‌خورد.
نمونه آموزشی را فرض کنید: فروشنده‌ای در تبریز خط دائمی فیزیکی ۰۹۱۲۴۴۴۵۵۶۶ را آگهی کرده و خریداری از اهواز پیام داده. جواب مفید این است: «خط دائمی و فیزیکی است. انتقال را در تبریز، با حضور هر دو و کارت ملی، در دفتر پیشخوان یا باجه اپراتور انجام می‌دهیم. اگر شما می‌آیید، این هفته چهارشنبه و پنجشنبه می‌توانم. سیم را پست نمی‌کنم.» این متن خشک است و دقیقاً به همین درد می‌خورد.
وقتی سفر به هم می‌خورد
اگر خریدار بلیت گرفت و شما بیمار شدید، زود بگویید و قرار را جابه‌جا کنید. خط را به کس دیگری نسپارید که «به‌جای من سند بزند»، مگر اینکه همان شخص واقعاً طرف قانونی انتقال باشد. حضور صاحب خط، چیزی نیست که با وکالت شفاهی در پیام جایگزین شود. اگر نمی‌دانید دفتر چه مدارکی می‌خواهد، از خود دفتر بپرسید، نه اینکه در آگهی یک فهرست حقوقی از خودتان دربیاورید.
اگر بعد از دو گفت‌وگو معلوم شد هیچ‌کدام حاضر به سفر نیستید، مؤدب معامله را ببندید و آگهی را برای خریدار شهر خودتان زنده نگه دارید. اصرار به «یک جوری می‌شود» معمولاً به همان پیشنهاد پست برمی‌گردد. فروش سیم‌کارت به خریدار شهر دیگر یا با یک مراجعه واقعی تمام می‌شود یا اصلاً تمام نمی‌شود. حالت وسط، هم خط را معلق می‌گذارد هم پول را.
در توضیح آگهی یک خط کافی است: شهر مراجعه، و اینکه سفر خریدار یا فروشنده از قبل توافق می‌شود. بقیه جزئیات مال پیام است، چون به هر خریدار یک جواب نمی‌خورد. آگهی را با وعده «ارسال به سراسر کشور» تزئین نکنید. این عبارت مال کالاست، نه مال انتقال مالکیت یک خط.