ندیدن همان صاحب خط در معامله سیم‌کارت معمولاً با یک نفر مهربان شروع می‌شود: برادر، همکار، یا پیکی که می‌گوید خودش حوصله دفتر را ندارد ولی خط مال اوست و شما نگران نباشید. مهربانی ممکن است واقعی باشد. مشکل این است که سیم‌کارت در دست آن شخص نشان نمی‌دهد نام ثبت‌شده کیست. شما ممکن است با دارنده کارت معامله کنید و صاحب نام، اصلاً در جریان قیمت و روز میز نباشد.
پرسش اصلی این است: خط به نام چه کسی است و آن شخص می‌آید یا نه. اگر جواب «من دارم ولی سند به نام برادرم است» باشد، شما هنوز صاحب خط را ندیده‌اید. شکل رایج انتقال این است که خریدار و فروشنده، یعنی کسانی که قرار است نام بین‌شان عوض شود، با کارت ملی و خود سیم‌کارت به دفتر پیشخوان دولت یا باجه اپراتور بروند. اگر نمی‌دانید همراه بودن شخص دیگری کافی است یا نه، از خود دفتر بپرسید و در چت برایش قاعده نسازید.
ندیدن همان صاحب خط در معامله سیم‌کارت را با کارت پر نکنید
کارت فیزیکی را ببینید، شماره را رقم‌به‌رقم بخوانید، و ببینید روی گوشی می‌آید یا نه. این کار لازم است و کافی نیست. بعدش هنوز باید بدانید نام روی خط با نام کسی که روبه‌روی شماست یکی است یا نه. فروشنده ممکن است صادقانه فکر کند چون سال‌ها از خط استفاده کرده، مالک است. استفاده و نام ثبت‌شده همیشه یکی نیستند. این فرق را با تعارف حل نکنید.
عکس کارت ملی در پیام هم جای دیدن خود شخص در میز را نمی‌گیرد. عکس می‌تواند قدیمی باشد یا مال کسی که امروز نمی‌آید. شما کارشناس تشخیص مدارک نیستید و لازم نیست نقش آن را بازی کنید. نقش شما این است که بگویید تا خود آن شخص پای میز نباشد، مبلغ اصلی را نمی‌دهید. بررسی اینکه مدارک برای انتقال کافی است کار پیشخوان یا باجه اپراتور است، نه کار چت.
واسطه، پیک، و جمله مالک شدید
یک الگوی آشنا این است: «پیک می‌فرستم، شما مالک شدید». پیک می‌تواند پاکت بیاورد. پیک نام را عوض نمی‌کند. اگر کسی این جمله را گفت، آرام جواب بدهید که مالک شدن برای شما یعنی حضور در میز رسمی، نه رسیدن پاکت. لازم نیست نیت طرف را جرم بنامید. کافی است ترتیب را عوض نکنید.
واسطه‌ای که می‌گوید مالک سفر است و او وکالت دارد، هنوز یک ادعا در چت است. جزئیات وکالت را این مقاله نمی‌سازد. اگر چنین حرفی شنیدید، قبل از پول از همان دفتری که قرار است بروید بپرسید آن روز چه کسی باید حاضر باشد. جواب دفتر را جای جواب واسطه بگذارید. تا جواب را ندارید، واریز کامل را نگه دارید.
اسم را بنویسید، نسبت را نه
«داداشم می‌آید» نسبت است نه اسم. اسم را بخواهید و کنار شماره آگهی بنویسید. روز میز، همان اسم باید با کارت ملی حاضر باشد. اگر آن روز شخص دیگری آمد، شما معامله جدیدی دارید نه ادامه قبلی. خجالت از پرسیدن اسم، در شهر کوچک و بزرگ یکی است و در هر دو به ضرر کسی است که پول می‌دهد.
اگر خود فروشنده گفت نام روی خط مال من است، باز هم دیدن او را از برنامه حذف نکنید. گفتن در چت، حضور نیست. قرار را طوری بگذارید که او واقعاً بتواند بیاید، نه اینکه سیم را بفرستد و خودش نیاید. شهر آگهی فقط می‌گوید او کدام شهر را در فرم زده. پیش‌شماره نمی‌گوید نام فعلی مال کیست.
چند آگهی، چند آدم
گاهی یک خط را چند نفر جداگانه آگهی می‌کنند یا یک نفر با چند لحن. قبل از اینکه با دارنده کارت جلو بروید، شماره را در آگهی‌های زنده جست‌وجو کنید و ببینید همین رقم‌ها جای دیگری هم هست یا نه. صفحه آگهی‌ها اینجاست: /listings تکرار به‌خودی‌خود جرم نیست، ولی دلیل خوبی است که بپرسید دقیقاً کدام شخص صاحب نام است. یک خط، چند فروشنده، یعنی شما هنوز صاحب را ندیده‌اید.
قیمت را هم از کسی نپذیرید که نمی‌تواند بگوید نام روی خط کیست. تخفیف او ممکن است مال خطی باشد که اختیارش را ندارد. مقایسه قیمت بدون روشن شدن صاحب، مقایسه ناقص است. این متن هیچ عددی نمی‌دهد.
روز میز اگر شخص عوض شد
اگر سر قرار، کسی آمد که اسمش در یادداشت شما نیست، همان روز را تمام‌شده ندانید. می‌توانید خط را ببینید و برگردید. نمی‌توانید به خاطر اینکه راه آمده‌اید با شخص جدید واریز کامل کنید. راه برگشت ارزان‌تر از خطی است که صاحبش را ندیده‌اید. اگر هر دو طرف اصلی بعداً توانستند بیایند، قرار تازه بگذارید.
ندیدن همان صاحب خط در معامله سیم‌کارت را با خوش‌بینی به فامیل جبران نکنید. خوش‌بینی برای لحن گفت‌وگو خوب است. برای نام روی خط، باید خود شخص و میز رسمی باشد. تا آن دو با هم جمع نشده‌اند، کارت هر چقدر هم در دست شما باشد هنوز معامله تمام نیست.